قطعی اینترنت و افزایش درد
از همه ی زندگی فقط اینترنت برایم مانده بود. البته که قدرش را ندانستم.
انسان بیشتر هنگامی که چیزی را پیاپی دارد قدرش را نمی داند.
اکنون نزدیک 16 روز است که اینترنت جهانی را – با همان فیلتر، کندی و هزینه ی پیش – نداریم. از دنیای بیرون آگاهی نداریم و آنها هم درباره ی ما اطلاعی ندارند – البته اگر برایشان به دلیلی مهم باشیم. –
بحث تنها ارتباط نیست. بلکه ((پیشبرد)) همین زندگی وامانده است.
قبلش داشتم توی اینترنت درباره ی کشورهای مستقل جهان مطالعه می کردم که درگیر این نکبت شدیم. بعد از این وضعیت متوجه شدم که سایت You Tube تا چه اندازه خوب می توانست دراین موضوع کمکم کند. ولی الآن از دسترسی پراختلال به بی نهایت، به دسترسی به هیچ افتادیم!
پیش ازاین هم باورم بر این بود که چند اثر را برای کمک به شتاب تجربه ی آدمیزاد، واقعاً معجزه وار می دانم:
- واژه نامه ی دهخدا
- کامپیوتر
- اینترنت
- گوگل
- ویکی پدیا
- اینستاگرام
این ها بسیار می توانند به توسعه و پیشرفت سطوح گوناگون زندگی آدم کمک کنند.
هوش مصنوعی را هم به آن افزودم.
برای آدم هایی مانند من که دوست داریم دنیا آباد باشد، ابزار های فرهنگی در حکم ((آب آشامیدنی)) هستند. باید لحظاتی که زنده ام و دسترسی هایی هم – گرچه محدود – دارم، اندوهگین هم باشم ولی دیگر حواسم به خودم باشد که بسیاری، انسان های با اندیشه، آینده نگر و مهربان نیستند. ارزش لحظات و فرصت ها را بدانم. خستگی هایم و بازتکرار مرا نرباید.
دلم برای کسانی که نمی شناسم و حتی کسانی که دوستشان نداشتم تنگ شده است.
به امید رهایی و نور ...
امضای قانونی، مدنی و شهروندی درخواست برقراری مجدد شبکه جهانی اینترنت ایران، در سایت کارزار:
#قطعی_اینترنت_ایران
#فشار_روانی
